ჯიუ-ჯიცუ ბავშვებისთვის: რა ასაკიდან შეიძლება დაწყება და რა ხდება პირველ ვარჯიშზე
რა ასაკში შეიძლება რეალურად დაწყება, რამდენად უსაფრთხოა ვარჯიში, როგორ გადის მორცხვი ბავშვის პირველი გაკვეთილი, კვირაში რამდენჯერ ჯობს ვარჯიში და რას სთხოვენ მწვრთნელები მშობლებს.
მშობლები პირველ რიგში ჩვეულებრივ ორ რამეს გვეკითხებიან: „რა ასაკიდან შეუძლია ჩემს შვილს დაწყება?“ და „რამდენად უსაფრთხოა?“ აქ გულწრფელად გიპასუხებთ და აგიხსნით, რას უნდა ელოდოთ პირველი ვარჯიშისა და მომდევნო თვეების განმავლობაში.
რა ასაკიდან შეიძლება დაწყება?
ხალიჩაზე ყველაზე პატარა ბავშვები, რომლებიც გვინახავს, ოთხი წლის იყვნენ. მაგრამ ოთხი წლის ბავშვი ჯიუ-ჯიცუს იმავე გაგებით არ სწავლობს, როგორც უფროსი ბავშვი. ამ ასაკში მთავარი მოძრაობაა: კოორდინაცია, წონასწორობა, მოქნილობა, უსაფრთხოდ დაცემა და წამოდგომა. ოთხი წლის ბავშვებისთვის კარგი ვარჯიში ძირითადად სწორედ ამას მოიცავს, ცოტა ჭიდაობითა და თამაშით. ოთხი წლის ბავშვი, რომელსაც ჯიუ-ჯიცუს პოზიციები და მიზნები უკვე გააზრებული აქვს, ძალიან იშვიათია.
ჩვენი გამოცდილებით, ჯიუ-ჯიცუს ტექნიკური სწავლა დაახლოებით ექვსი-შვიდი წლიდან ხდება გამართული, თუმცა ეს კონკრეტულ ბავშვზეა დამოკიდებული. ამ ასაკში ბავშვების უმეტესობას უკვე შეუძლია პოზიციის შენარჩუნება, ილეთის დამახსოვრება და იმის გაგება, რატომ მუშაობს ის. იგივეს ვხედავთ ძიუდოსა და ჭიდაობაშიც: ასაკზე არანაკლებ მნიშვნელოვანია ბავშვის მზადყოფნა.
უსაფრთხოა?
ჯიუ-ჯიცუ კონტაქტური სპორტია და ტრავმის რისკი ნულოვანი არ არის. მაგრამ ჩვენი გამოცდილებით, კარგად ორგანიზებული ბავშვთა ვარჯიში საკმაოდ უსაფრთხოა. ეს უფროსებზეა დამოკიდებული: მომზადებულ მწვრთნელებზე, ასაკისა და ზომის მიხედვით სწორ დაწყვილებაზე, ასაკისთვის შესაფერის ილეთებზე, კონტროლირებად სპარინგსა და მკაფიო წესებზე.
ვარჯიშზე უსაფრთხოება მწვრთნელის საქმეა. ყოველ სპარინგს ვაკვირდებით და საჭიროების შემთხვევაში ვაჩერებთ. ის, რასაც პირველივე დღიდან ვამატებთ, პასუხისმგებლობაა. ბავშვი სწავლობს, რომ მისმა მოძრაობამ შეიძლება პარტნიორს ატკინოს, ამიტომ უნდა აკონტროლოს.
თავიდანვე ორ რამეს ვასწავლით. პირველი: ტაპი ადრე დაარტყას, რომ ილეთი ტრავმის საფრთხემდე ბევრად ადრე შეჩერდეს. მეორე: პარტნიორზე ზრუნვა. თუ პარტნიორზე დიდი ან ძლიერი ხარ, ფრთხილად ყოფნა შენი მოვალეობაა. რაც მეტი ძალა გაქვს, მით მეტია პასუხისმგებლობა, და ბავშვებს ეს ხშირად იმაზე უკეთ ესმით, ვიდრე უფროსებს ჰგონიათ.
პირველი ვარჯიში
ჩვენთან ახალი ბავშვების უმეტესობა ექვსი-შვიდი წლისაა და სკოლაში უკვე დადის, ამიტომ ჯგუფის, მასწავლებლისა და წესების გამოცდილება აქვთ. ყოველ ახალ ბავშვს ვაწყვილებთ გამოცდილ თანატოლთან, რომელიც უჩვენებს, სად დადგეს, როგორია გახურება და რა მოდის შემდეგ.
ზოგი ბავშვი მაინც იბნევა. ერთდროულად ბევრი რამ ხდება და ეს ნორმალურია. არავის ვაიძულებთ. თუ ვხედავთ, რომ ბავშვს უჭირს, მშობელთან ერთად ვწყვეტთ, მისთვის უკეთესი იქნება მშობელი დარბაზში დარჩეს თუ კართან დაელოდოს. თუ ბავშვი ნაწყენია, შეუძლია ხალიჩასთან დაჯდეს, უყუროს და შემოგვიერთდეს, როცა მზად იქნება.
ზოგჯერ ეს პირველივე დღეს მუშაობს. ზოგჯერ რამდენიმე ვიზიტია საჭირო. ზოგჯერ კი საერთოდ არ გამოდის. ყველა ბავშვი განსხვავებული ოჯახიდან და გარემოდან მოდის და ერთი მიდგომა ყველას ვერ მოერგება. ჩვენი საქმეა, ბავშვს ჯგუფში თავისი ადგილის პოვნაში დავეხმაროთ და არა ძალით ჩავრთოთ.
კვირაში რამდენჯერ და როდის დაინახავთ განსხვავებას?
ნებისმიერი ვარჯიში არაფერს სჯობს, ამიტომ დასაწყისისთვის კვირაში ორჯერაც კარგია. მაგრამ ჯიუ-ჯიცუში, ისევე როგორც ნებისმიერ საჭიდაო სპორტში, კარგი შედეგის სანახავად კვირაში სამი-ოთხი ვარჯიშია საჭირო. ამ რაოდენობამდე თანდათან მიდით, თუ ბავშვს მოსწონს და ვარჯიშებს შორის კარგად ისვენებს.
შედეგის სანახავად რამდენიმე თვე მიეცით. ჩვეულებრივ, სწორედ ამ დროის შემდეგ ამჩნევენ მშობლები ცვლილებას. ეს შეიძლება იყოს მეტი თავდაჯერებულობა, მეტი დისციპლინა ან სახლში მეტი სიმშვიდე. ზოგჯერ ყველაფერი ერთად, ზოგჯერ მხოლოდ ერთ-ერთი. ყველა ბავშვი სხვადასხვანაირად იცვლება.
თუ გაინტერესებთ, როგორ მუშაობს ბავშვების ქამრები და ზოლები, ამის შესახებ ჩვენს ქამრების გზამკვლევში ვწერთ.
ერთი წესი, რომელიც მშობელმა უნდა იცოდეს
მწვრთნელები მოთმინებით მუშაობენ მორცხვ ბავშვთან, ბავშვთან, რომლისთვისაც მოძრაობები ჯერ რთულია, ან ბავშვთან, რომელიც თავიდან ტირის. ჯგუფური ვარჯიშისთვის ყველაზე რთულია შემთხვევა, როცა ერთი ბავშვი ვარჯიშს გამუდმებით არღვევს. რამდენიმე გაფრთხილებისა და მშობელთან საუბრის შემდეგ შეიძლება ვთხოვოთ, დროებით შეისვენოს, რადგან დარბაზში სხვა ბავშვებიც არიან, რომლებსაც მწვრთნელის ყურადღება სჭირდებათ. ჩვენ მწვრთნელები ვართ: ვასწავლით სპორტს, დისციპლინასა და საბრძოლო ხელოვნებას, მაგრამ მშობლისა და მასწავლებლის როლს ვერ შევცვლით.
ერთი რამ, რასაც მშობლებს ვთხოვთ
თუ აკადემია და მწვრთნელი უკვე აირჩიეთ, მიეცით მათ საშუალება, თავისი საქმე გააკეთონ. კითხვა ან ეჭვი თუ გაქვთ, ვარჯიშის შემდეგ მშვიდად დაგველაპარაკეთ. თუ ბავშვს უჭირს ან ჯგუფი მისთვის შესაფერისი არ არის, ამას ჩვენც გეტყვით.
უსაფრთხოება: ჯიუ-ჯიცუ კონტაქტური სპორტია და ტრავმის რისკი ნულოვანი არ არის. ბავშვისთვის პროგრამის არჩევამდე ჰკითხეთ აკადემიას მწვრთნელების მომზადების, ასაკობრივი ჯგუფების, ნებადართული ილეთების, სპარინგის ზედამხედველობისა და ტრავმის შემთხვევაში მოქმედების წესის შესახებ. ჯანმრთელობასთან დაკავშირებული ინდივიდუალური შეკითხვები განიხილეთ ბავშვის ექიმთან.