ჯიუ-ჯიცუს ქამრები: რამდენი წელი სჭირდება თითოეულს და რატომ ტოვებენ ლურჯზე
რეალურად რამდენი ხანი სჭირდება ლურჯ ქამარს, რას ვუყურებთ ზოლის მიცემამდე, როგორ მუშაობს ბავშვების ქამრების სისტემა და რატომ წყვეტს ბევრი ზრდასრული ვარჯიშს პირველი ქამრის შემდეგ.
„რამდენ ხანში ავიღებ ლურჯ ქამარს?“ ზოგი ამას პირველივე ვარჯიშზე კითხულობს. გულწრფელი პასუხი ჩვენი გამოცდილებიდან: დაახლოებით ორი წელი, თუ კვირაში სამჯერ ან ოთხჯერ ვარჯიშობ. ორი წლის ბოლოს არაფერი განსაკუთრებული არ მომხდარა. უბრალოდ, რამდენიმე საბაზისო ილეთმა დაიწყო მუშაობა, ძირითადად მათთან, ვისაც ჩვენზე ნაკლები ხანი ჰქონდა ნავარჯიშები. ლურჯი ქამარი ჩვეულებრივ სწორედ ამას ნიშნავს.
ქამრები
ზრდასრულთა სისტემაში ხუთი ძირითადი ქამარია: თეთრი, ლურჯი, იისფერი, ყავისფერი და შავი. თეთრიდან ყავისფერ ქამრამდე ოთხამდე ზოლი გაიცემა; შავ ქამარს ცალკე ხარისხების სისტემა აქვს.
საშუალო დრო მომდევნო ქამრამდე:
ცხრილში მითითებული მინიმალური ასაკები IBJJF-ის ქამრების მინიჭების მოქმედ სისტემას ეყრდნობა. წლები ჩვენი გამოცდილებიდან რეალისტური ვადაა მისთვის, ვინც კვირაში სამჯერ ვარჯიშობს. ბევრს მეტი სჭირდება და ეს ნორმალურია.
4-დან 15 წლამდე ბავშვებს ქამრების საკუთარი ფერები აქვთ:
| ქამრის ფერთა ჯგუფი | ასაკი |
|---|---|
| თეთრი | 4+ |
| ნაცრისფერი | 4–15 |
| ყვითელი | 7–15 |
| ნარინჯისფერი | 10–15 |
| მწვანე | 13–15 |
16 წლიდან მოზარდი ზრდასრულთა ფერების სისტემაზე გადადის და მწვრთნელს შეუძლია პირდაპირ ლურჯი ქამარი მისცეს.
რას ვუყურებთ ზოლის მიცემამდე
ეს თემა ცოტა საკამათოა, ამიტომ პირდაპირ გეტყვით, როგორ ვხედავთ მას.
დარბაზები დაახლოებით ორ ტიპად იყოფა. მკაცრ სისტემაში ყოველ ზოლს ხალიჩაზე იმსახურებ: მწვრთნელი სპარინგში გიყურებს და თვითონ წყვეტს. სხვაგან დაწინაურება დასწრებასა და პროგრამაზეა მიბმული: გარკვეული რაოდენობის ვარჯიშისა და ტექნიკის გაკვეთილების გავლა შემდეგ ზოლს ნიშნავს. ორივე სისტემაში გვივარჯიშია და არცერთს არ ვთვლით არასწორად. მკაცრი სისტემის მომხრეები ხშირად ამბობენ, რომ სხვაგან „ქამარს ყველას აძლევენ, ვინც იხდის“. ჩვენი პასუხი ასეთია: მერე რა?
მწვრთნელობის დაწყებისას ზოლებსა და ქამრებს მხოლოდ დაკვირვების საფუძველზე ვაძლევდით. დროთა განმავლობაში მივხვდით, რომ ეს ყველასთვის არ მუშაობს. ახლაც ვაკვირდებით, მაგრამ იმასაც ვითვლით, გარკვეულ პერიოდში თითოეულმა რამდენჯერ და რამდენ ხანს ივარჯიშა.
წარმოიდგინეთ ორი ლურჯი ქამარი. ერთი 17 წლისაა და ყოველთვიურად ასპარეზობს. მეორე სამი შვილის მამაა, რომელიც ვარჯიშზე მოდის მაშინ, როცა ეს საღამო შეეძლო შვილებთან გაეტარებინა. მოზარდს ერთი ზოლიც რომ დაუმატო, ხალიჩაზე მაინც ყველა დაინახავს მათ შორის განსხვავებას. მაშ, მამამ მეტი ხანი უნდა იცადოს? ის მოდის, ცდილობს და მისი კოორდინაცია შეიძლება ვერასდროს გაუტოლდეს მოზარდისას. რეალურად ვინ უფრო მეტს გასცემს?
ადამიანის მონდომებას ვერ გაზომავ მხოლოდ იმით, რა შეუძლია ან რა არ შეუძლია მის სხეულს. ეს ოლიმპიური ნაკრები არ არის.
ბავშვთა ქამრები და მშობლები
ზოგი მშობელი ქამრებზე საერთოდ არ ფიქრობს. ზოგი კი ძალიან პირადად აღიქვამს: „ჩემმა შვილმა რატომ ვერ მიიღო ზოლი, როცა იმ ბავშვმა მიიღო?“ ვცადეთ, უფრო ძლიერი ბავშვები უფრო სწრაფად დაგვეწინაურებინა, მაგრამ ამ მიდგომამ არ იმუშავა. ხალიჩის გვერდიდან მშობელი ყოველთვის ვერ ხედავს განსხვავებას თავის შვილსა და სხვა ბავშვს შორის და არც არის სამართლიანი, რომ ამას მოვთხოვდეთ.
ამიტომ ბავშვებისთვის ერთი წესი გვაქვს: გარკვეული რაოდენობის ვარჯიში, განსაზღვრულ პერიოდში, შემდეგ ზოლს ნიშნავს. მშობლებს შეუძლიათ შვილის პროგრესს ონლაინ ადევნონ თვალი და არავის უწევს ფიქრი, რატომ დაწინაურდა ერთი და არა მეორე.
შეცდომები, რომლებიც დამწყებს აფერხებს
ყველაზე გავრცელებული შეცდომა სიზარმაცე არ არის, პირიქით. ახალი ადამიანი აღფრთოვანდება, ყველა ვარჯიშზე მოდის და ყველაფრის ერთდროულად სწავლას ცდილობს. მერე იმდენ ახალ ინფორმაციაში იკარგება, რომ ვეღარ ხვდება, რაზე გაამახვილოს ყურადღება. ჯიუ-ჯიცუ მარათონია და არა სპრინტი. მზად უნდა იყო, რომ დიდი ხნის განმავლობაში იარო.
მეორე შეცდომა ძალის ზედმეტად გამოყენებაა. ეს ბუნებრივია: არავის უყვარს, როცა იჭერენ, და უმეტესობა ჩვენგანი შეჯიბრებითია. მაგრამ ტაპი ერთ-ერთი გზაა, რომლითაც ეს სპორტი გასწავლის. ყოველი პოზიცია, რომელშიც დანებება მოგიწია, გაჩვენებს, სად დაუშვი შეცდომა. თუ თავს არასდროს მისცემ უფლებას, დაგიჭირონ, ამას ვერც გაიგებ.
დამწყებები ხშირად გვეკითხებიან: „აქ რა გავაკეთე არასწორად?“ როგორც წესი, პასუხია: ყველაფერი. ასეც უნდა იყოს. ყველაფრის სწორად კეთება რომ იცოდე, მწვრთნელი აღარ დაგჭირდებოდა.
რატომ ტოვებენ ლურჯ ქამარზე
გულწრფელად გეტყვით: ბოლომდე არ გვესმის. მაგრამ ვარაუდი გვაქვს.
ლურჯ ქამარზე ვარჯიშს ძირითადად ზრდასრულები წყვეტენ და არა მოზარდები. ქამრების სისტემა სკოლის კლასებს ჰგავს. მესამე კლასამდე მისული ბავშვი არ ამბობს: „საკმარისი ვიცი“ და სკოლიდან არ მიდის, რადგან ამ არჩევანს მის ნაცვლად ზრდასრულები აკეთებენ. ზრდასრულს კი შეუძლია შეწყვიტოს. ბევრი ფიქრობს, რომ ორი წლის ვარჯიშის შემდეგ გარკვეულ დონეზე უნდა იყოს. ჯიუ-ჯიცუში ასე არ ხდება. ყოველთვის იქნება შენზე უკეთესი და ლურჯი ქამარი გრძელი გზის დასაწყისში გადადგმული პატარა ნაბიჯია.
გადაღლა რეალურია. ადამიანები მძიმედ ვარჯიშობენ საკმარისი დასვენების გარეშე, სამსახურისა და ოჯახის პარალელურად, და უკვირთ, რატომ არის ისევ რთული. უფრო ადვილი არასდროს ხდება. შენ უბრალოდ უკეთესი ხდები.
ზოგი იმიტომ წყვეტს, რომ ახალ ქამარს წნეხი მოაქვს. ლურჯ ქამართან პარტნიორები ცოტა უფრო მძიმედ ვარჯიშობენ, თუმცა ეს ყველა ქამარზე ასეა. უფრო ადვილია შეწყვიტო და ქამარი შეინარჩუნო, ვიდრე განაგრძო და სხვებს დაანახო, რომ ჯერ ისეთი კარგი არ ხარ, როგორსაც, შენი აზრით, ქამარი უნდა ნიშნავდეს.
მიზეზად ხშირად ტრავმებსაც ასახელებენ. ტრავმას ყოველთვის ვერ აიცილებ, მაგრამ ბევრი დაზიანება ცუდი ტემპის, დაგვიანებული ტაპის ან დარბაზში არაჯანსაღი კულტურის შედეგია. თუ ლურჯ ქამრამდე არაერთი სერიოზული დაზიანება დაგიგროვდა, ღირს დაფიქრება, როგორ და ვისთან ვარჯიშობ.
თუ ამ გვერდიდან მხოლოდ ერთი რამ უნდა დაგამახსოვრდეს: ჯიუ-ჯიცუ პროცესია. ნუ აჩქარდები.
სტატიაში მოცემული ვადები ჩვენს სამწვრთნელო გამოცდილებას ასახავს და დაწინაურების გარანტირებული გრაფიკი არ არის. მინიმალური ასაკი და ოფიციალური მოთხოვნები გადაამოწმეთ IBJJF-ის ქამრების მინიჭების სისტემაში. სხვადასხვა დარბაზს დაწინაურების განსხვავებული წესი შეიძლება ჰქონდეს.